Tabela organizuje dane w wierszach i kolumnach. Każdy wiersz to rekord. Każda kolumna to pole. Przecięcie wiersza i kolumny zawiera pojedynczą wartość. Tabela klientów może zawierać kolumny dla identyfikatora, imienia i nazwiska, adresu e-mail i daty rejestracji. Każdy wiersz to jeden klient. Tabela jest podstawową jednostką pamięci w relacyjnej bazie danych. Jest to również jednostka, do której użytkownicy wysyłają zapytania. Pisząc polecenie SELECT * FROM customer, pytasz o każdy wiersz i każdą kolumnę w tabeli „customers”.

Tabele mają właściwości. Mają nazwę, unikalną w schemacie. Mają kolumny ze zdefiniowanymi typami danych. Mogą mieć ograniczenia: klucze podstawowe, klucze obce, ograniczenia unikalności, ograniczenia sprawdzające. Mogą mieć indeksy, aby przyspieszyć zapytania. Mogą mieć wyzwalacze, które uruchamiają się przy wstawianiu, aktualizacji lub usuwaniu. Projekt tabeli wpływa na wszystko, co jest na niej zbudowane. Tabela ze zbyt wieloma kolumnami jest nieporęczna. Tabela ze zbyt małą liczbą wymusza łączenia, których można by uniknąć. Tabelę bez klucza podstawowego trudno jest niezawodnie aktualizować. Tabela z redundantnymi danymi ryzykuje niespójność. Normalizacja kieruje projektowaniem tabel. Celem jest jednorazowe zapisanie każdego faktu. To zmniejsza redundancję i poprawia integralność. Zwiększa również liczbę tabel. Więcej tabel oznacza więcej łączenia. Równowaga między normalizacją a wydajnością jest stałym napięciem w projektowaniu baz danych.

Komponenty tabeli

• Kolumny — pola z typami danych
• Wiersze — rekordy
• Klucz podstawowy — unikalny identyfikator
• Klucze obce — linki do innych tabel
• Indeksy — przyspieszają zapytania
• Ograniczenia — reguły dotyczące prawidłowych danych

Tabela to kontener na powiązane dane. Struktura kontenera decyduje o tym, jak łatwo jest korzystać z danych.