Konsensus, bir blockchain ağının neler olup bittiği konusunda nasıl hemfikir olduğudur. Binlerce düğüm, defterin kopyalarını tutar. Hangi işlemlerin geçerli olduğu ve hangi sırayla gerçekleştiği konusunda aynı sonuca varmaları gerekir. Konsensus olmadan, her düğüm kendi tarih versiyonuna doğru sürüklenir. Ağ parçalanır ve defter işe yaramaz hale gelir.

Farklı kripto para zincirleri, fikir birliğine farklı şekillerde ulaşır. Bitcoin, iş ispatı (proof-of-work) yöntemini kullanır. Madenciler, hedef değerin altında bir hash bulmak için elektrik harcarlar. Başarılı olan ilk kişi bloğu yayınlar. Diğer madenciler bunu doğrular ve üzerine yeni bloklar inşa ederler. Kümülatif iş miktarıyla ölçülen en uzun zincir, ağın anlaşmasını temsil eder. Ethereum ise hisse ispatı (proof-of-stake) yöntemini kullanır. Doğrulayıcılar ETH'lerini kilitler ve blokları önermek ve onaylamak için seçilirler. Kötü niyetli davranırlarsa hisselerini kaybederler. Her iki sistem de aynı sorunu çözer: bağımsız aktörlerin merkezi bir otorite olmadan anlaşmasını sağlamak.

Konsensus gereksinimleri

• Anlaşma — tüm dürüst düğümler aynı bloğu kabul eder.
• Sonlandırma — süreç sonunda tamamlanır.
• Geçerlilik — yalnızca geçerli işlemler dahil edilir.
• Hata toleransı — sistem bazı kötü niyetli aktörlerin etkisine karşı dayanıklıdır.

Uzlaşma, doğası gereği yavaştır. Binlerce bağımsız bilgisayar arasında anlaşmaya varmak zaman alır. Bu, tek bir tarafa güvenmemenin bedelidir.