20 yıl dayanabilen bir kalça protezi. Yara iyileştikten sonra kaybolan, eriyebilen bir dikiş. Korneaya oksijen geçiren bir kontakt lens. Bunlar biyomateryallerdir; tıbbi kullanım için biyolojik sistemlerle etkileşime girmek üzere tasarlanmış malzemelerdir. Doğal veya sentetik, kalıcı veya biyolojik olarak parçalanabilir olabilirler. Ortak gereklilik biyouyumluluktur: Vücuda zarar vermemeli ve vücut da onları yok etmemelidir.

Biyomalzemeler çeşitli kategorilere ayrılır. Titanyum ve kobalt-krom gibi metaller güçlü ve korozyona dayanıklıdır, eklem protezleri ve diş implantları için idealdir. Hidroksiapatit gibi seramikler kemik mineralini taklit eder ve doğrudan kemiğe bağlanır. PLGA gibi polimerler biyolojik olarak parçalanabilir ve dikişlerde, ilaç dağıtımında ve doku iskelelerinde kullanılır. Kompozitler, her birinin en iyi özelliklerini elde etmek için malzemeleri bir araya getirir.

Biyomalzeme tasarımı bir denge işidir. Uygulama için doğru mekanik özelliklere sahip olmalıdır. Kemik implantı çok fazla esnemeden yük taşımalıdır. Damar grefti esnek ve pıhtılaşmayan olmalıdır. Malzeme ayrıca enfeksiyona, aşınmaya ve bozulmaya karşı dirençli olmalıdır. Ve üretilebilir ve sterilize edilebilir olmalıdır.

Alan, daha akıllı malzemelere doğru ilerliyor. İlaç salgılayan stentler, yeniden daralmayı önlemek için ilaç salgılıyor. Şekil hafızalı alaşımlar vücut sıcaklığında genleşiyor. Kendi kendini onaran hidrojeller, hasardan sonra kendilerini onarıyor. Malzeme artık pasif değil, tedavinin bir parçası.