Endoproteza stawu biodrowego, która wytrzymuje 20 lat. Rozpuszczalny szew, który znika po zagojeniu się rany. Soczewka kontaktowa, która przepuszcza tlen do rogówki. Są to biomateriały, czyli materiały zaprojektowane do interakcji z systemami biologicznymi w celach medycznych. Mogą być naturalne lub syntetyczne, trwałe lub biodegradowalne. Powszechnym wymogiem jest biokompatybilność: nie mogą szkodzić organizmowi, a organizm nie może ich zniszczyć.

Biomateriały dzielą się na kilka kategorii. Metale takie jak tytan i kobalt-chrom są wytrzymałe i odporne na korozję, idealne do endoprotez stawów i implantów stomatologicznych. Materiały ceramiczne, takie jak hydroksyapatyt, naśladują minerały kostne i wiążą się bezpośrednio z kością. Polimery takie jak PLGA są biodegradowalne i stosowane do szwów, podawania leków i rusztowań tkankowych. Kompozyty łączą materiały, aby uzyskać najlepsze właściwości każdego z nich.

Projektowanie biomateriału to sztuka równowagi. Musi on posiadać odpowiednie właściwości mechaniczne do danego zastosowania. Implant kostny musi przenosić obciążenie, nie uginając się nadmiernie. Przeszczep naczyniowy musi być elastyczny i nie ulegać krzepnięciu. Materiał musi być również odporny na infekcje, zużycie i degradację. Musi być również wytwarzany i sterylizowalny.

Dziedzina ta zmierza w kierunku inteligentniejszych materiałów. Stenty uwalniające lek uwalniają go, zapobiegając restenozie. Stopy z pamięcią kształtu rozszerzają się w temperaturze ciała. Samonaprawiające się hydrożele regenerują się po uszkodzeniu. Materiał nie jest już pasywny. Jest częścią terapii.