W Pendżabie pod koniec XV wieku Guru Nanak nauczał, że istnieje jeden Bóg ponad formą i że droga do boskości jest otwarta dla wszystkich, niezależnie od kasty czy wyznania. Sikhizm wyrósł z jego przesłania i dziewięciu guru, którzy za nim podążali. Linia osobistych guru zakończyła się wraz z Guru Gobind Singhem, który nadał autorytet świętym pismom, Guru Granth Sahib, oraz wspólnocie wtajemniczonych sikhów, Khalsa.

Do podstawowych praktyk należą codzienna modlitwa, uczciwa praca, dzielenie się zasobami i służba innym. Pięć „K” – nieobcięte włosy, grzebień, stalowa bransoleta, miecz i odpowiednia bielizna – oznacza inicjowanego sikha. Gurdwara jest zarówno miejscem kultu, jak i wspólną kuchnią; posiłek z langaru jest oferowany bezpłatnie każdemu, kto wejdzie, siedzącemu w równych rzędach. Równość kobiet i mężczyzn, odrzucenie hierarchii kastowej i gotowość do obrony uciśnionych to trwałe elementy.

Historia naznaczona jest zarówno kreatywnością, jak i cierpieniem. Prześladowania Mogołów, powstanie Khalsy w 1699 roku, rozkwit i upadek Imperium Sikhów oraz trauma rozbioru – wszystko to ukształtowało społeczność Sikhów. Dziś Sikhowie żyją na całym świecie, utrzymując jednocześnie silne więzi z Pendżabem i Złotą Świątynią w Amritsar.

Wiara jawi się jako praktyczna ścieżka oddania, dyscypliny i odpowiedzialności społecznej pod wodzą jednego, bezpostaciowego Boga.