In het Punjab van de late vijftiende eeuw leerde Guru Nanak dat er één God is die alle vormen overstijgt en dat de weg naar het goddelijke voor iedereen openstaat, ongeacht kaste of geloofsovertuiging. Het sikhisme is voortgekomen uit zijn boodschap en uit de negen goeroes die hem volgden. De lijn van persoonlijke goeroes eindigde met Guru Gobind Singh, die het gezag toekende aan de heilige schrift, de Guru Granth Sahib, en aan de gemeenschap van ingewijde sikhs, de Khalsa.

De kernpraktijken omvatten dagelijks gebed, eerlijk werk, het delen van middelen en dienstbaarheid aan anderen. De vijf K's – ongeschoren haar, een kam, een stalen armband, een zwaard en specifieke onderkleding – kenmerken de ingewijde Sikh. De gurdwara is zowel een gebedshuis als een gemeenschappelijke keuken; de langar-maaltijd wordt gratis aangeboden aan iedereen die binnenkomt, en men zit in gelijke rijen. Gelijkheid van vrouwen en mannen, afwijzing van de kastenhiërarchie en de bereidheid om de onderdrukten te verdedigen zijn blijvende accenten.

De geschiedenis is gekenmerkt door zowel creativiteit als lijden. De vervolging door de Mogols, de oprichting van de Khalsa in 1699, de opkomst en ondergang van het Sikh-rijk en het trauma van de deling van India hebben allemaal bijgedragen aan de vorming van de gemeenschap. Tegenwoordig wonen Sikhs over de hele wereld, maar onderhouden ze sterke banden met Punjab en de Gouden Tempel in Amritsar.

Het geloof presenteert zich als een praktische weg van toewijding, discipline en maatschappelijke verantwoordelijkheid onder de ene vormloze God.