Szum to cyfrowy odpowiednik ziarna filmowego. Pojawia się jako plamki lub losowe zmiany koloru i jasności, szczególnie na zdjęciach wykonanych przy wysokim ISO lub przy słabym oświetleniu. Redukcja szumu to proces usuwania lub redukcji tego szumu. Można ją przeprowadzić w aparacie, gdzie aparat automatycznie stosuje redukcję szumu, lub w postprodukcji, gdzie fotograf ma większą kontrolę. Wbudowana redukcja szumu jest wygodna, ale często agresywna, wygładzając detale wraz z szumem. Redukcja szumu w postprodukcji jest bardziej zniuansowana, pozwalając fotografowi zachować detale przy jednoczesnej redukcji szumu.

Istnieją dwa główne rodzaje szumu: szum luminancji, czyli zmiany jasności, oraz szum chrominancji, czyli zmiany koloru. Szum luminancji wygląda jak ziarno i jest często akceptowalny. Szum chrominancji wygląda jak kolorowe plamki i zazwyczaj jest niepożądany. Oprogramowanie do redukcji szumu wykorzystuje algorytmy do odróżniania szumu od szczegółów. Niektóre algorytmy są proste i delikatnie rozmywają obraz. Inne są bardziej zaawansowane i wykorzystują uczenie maszynowe do zachowania krawędzi i tekstur. Redukcja szumu zawsze wiąże się z kompromisem. Zbyt mała ilość szumu sprawia, że ​​obraz wygląda na zaszumiony. Zbyt duża ilość sprawia, że ​​wygląda on sztucznie i sztucznie.

Wskazówki dotyczące redukcji szumów

• Rób zdjęcia przy niskim ISO. Najlepszą metodą redukcji szumów jest unikanie szumów w pierwszej kolejności.
• Naświetlaj w prawo. Jaśniejsze naświetlenia mają mniej szumów.
• Użyj statywu. Pozwala na stosowanie dłuższych czasów otwarcia migawki i niższego ISO.
• Stosuj selektywnie. Zmniejsz szum w cieniach, zachowaj szczegóły w światłach.
• Użyj maskowania. Stosuj redukcję szumów tylko tam, gdzie jest to konieczne.

Redukcja szumów nie jest lekarstwem na złe narażenie. Jest narzędziem do poprawy dobrego narażenia.