Bracketing oznacza wykonanie kilku ekspozycji tej samej sceny z różnymi ustawieniami. Najpopularniejszą formą jest bracketing ekspozycji: jedno zdjęcie z ekspozycją zmierzoną, jedno jaśniejsze, jedno ciemniejsze. Celem jest zapewnienie prawidłowej ekspozycji co najmniej jednej klatki lub późniejsze połączenie ich w obraz HDR. Bracketing to gwarancja bezpieczeństwa. To również narzędzie kreatywne.

Fotografowie filmowi stosowali bracketing, ponieważ nie widzieli efektu końcowego do momentu wywołania filmu. Fotografowie cyfrowi rzadziej stosują go do ekspozycji, ponieważ histogram pokazuje efekt natychmiast. Jednak bracketing pozostaje przydatny w przypadku zdjęć HDR, scen o ekstremalnym zakresie dynamiki oraz prac wymagających dużej precyzji, gdzie ponowne ujęcie jest niemożliwe. Niektóre aparaty automatyzują ten proces, rejestrując trzy, pięć lub siedem klatek w krótkich odstępach czasu. Inne wymagają ręcznej regulacji. Bracketing może również dotyczyć ostrości, balansu bieli lub mocy lampy błyskowej. Bracketing ostrości rejestruje serię zdjęć z różnymi odległościami ostrzenia, które następnie są łączone w celu uzyskania makrofotografii z większą głębią ostrości.

Rodzaje bracketingu

• Ekspozycja. Zmiana czasu otwarcia migawki lub przysłony.
• Focus. Zmiana odległości ogniskowania przy układaniu w stosy.
• Balans bieli. Zmiana temperatury barw.
• Flash. Różna moc błysku dla różnych współczynników oświetlenia.

Bracketing nie zastępuje zrozumienia ekspozycji. To sposób na radzenie sobie z niepewnością w trudnych warunkach sceny.