Bracketing betekent dat je meerdere opnames van dezelfde scène maakt met verschillende instellingen. De meest voorkomende vorm is belichtingsbracketing: één opname met de gemeten belichting, één lichtere en één donkere. Het doel is om ervoor te zorgen dat er in ieder geval één foto correct belicht is, of om ze later te combineren tot een HDR-afbeelding. Bracketing is een soort verzekering. Het is ook een creatief hulpmiddel.

Filmfotografen gebruikten bracketing omdat ze het resultaat pas konden zien nadat de film was ontwikkeld. Digitale fotografen gebruiken het minder vaak voor belichting, omdat het histogram het resultaat direct laat zien. Maar bracketing blijft nuttig voor HDR, voor scènes met een extreem dynamisch bereik en voor kritisch werk waarbij een nieuwe opname onmogelijk is. Sommige camera's automatiseren het proces door drie, vijf of zeven opnamen snel achter elkaar te maken. Andere vereisen handmatige aanpassing. Bracketing kan ook worden toegepast op scherpstelling, witbalans of flitsvermogen. Bij focusbracketing worden een reeks beelden gemaakt met verschillende scherpstelafstanden, die later worden gestapeld voor macrofotografie met een grote scherptediepte.

Soorten bracketing

• Belichting. Variërende sluitertijd of diafragma.
• Focus. De focusafstand variëren voor stacking.
• Witbalans. Variërende kleurtemperatuur.
• Flash. Variabele flitsoutput voor verschillende lichtverhoudingen.

Bracketing is geen vervanging voor inzicht in de belichting. Het is een manier om met onzekerheid om te gaan wanneer de situatie lastig is.