Mądrość to cecha głębokiego zrozumienia i trafnego osądu. Nie jest tym samym, co wiedza, czyli posiadanie informacji, ani inteligencja, czyli zdolność uczenia się i rozumowania. Mądrość to wiedza o tym, co ważne, jak żyć i jak działać w złożonych sytuacjach. Jest praktyczna i etyczna, a nie tylko teoretyczna. Mądry człowiek potrafi patrzeć ponad pozorami, rozumie naturę ludzką i postępuje uczciwie. Mądrość często kojarzy się z wiekiem i doświadczeniem, ale nie jest automatyczna. Można być starym i głupim. Można być młodym i mądrym.

Filozofowie traktowali mądrość jako najwyższe osiągnięcie ludzkości. Sokrates twierdził, że jedyne, co wiedział, to to, że nic nie wie, co jest formą mądrości. Arystoteles odróżnił mądrość teoretyczną, dotyczącą prawd wiecznych, od mądrości praktycznej, dotyczącej działania. Konfucjusz podkreślał, że mądrość to rozwój moralny. Stoicy postrzegali mądrość jako zrozumienie natury i życie w zgodzie z nią. W Biblii mądrość to bojaźń Boża. W buddyzmie mądrość to wgląd w naturę rzeczywistości. Mądrość nie jest czymś pojedynczym. To rodzina doskonałości, z których każda ma swoją własną tradycję. Jednak w różnych tradycjach mądrość obejmuje pokorę, perspektywę i umiejętność dobrego działania.

Rodzaje mądrości

• Teoretyczne. Zrozumienie podstawowych prawd.
• Praktyczne. Wiedza, jak dobrze działać w określonych sytuacjach.
• Moral. Wiedza o tym, co jest słuszne i dobre.
• Egzystencjalny. Zrozumienie sensu i granic życia.

Mądrość to nie to samo, co spryt. Spryt to umiejętność rozwiązywania problemów. Mądrość to wiedza, które problemy warto rozwiązać.