Postmodernizm to ruch filozoficzny, który kwestionuje wielkie narracje i obiektywną prawdę. Powstał w połowie XX wieku jako reakcja na modernizm. Modernizm wierzył w postęp, naukę i uniwersalną prawdę. Postmodernizm jest sceptyczny. Postrzega prawdę jako coś skonstruowanego. Dostrzega siłę stojącą za wiedzą. Dostrzega fragmentaryzację, ironię i pastisz.

Termin ten jest używany w sztuce, literaturze, architekturze i filozofii. W sztuce postmodernizm miesza style i kwestionuje oryginalność. W literaturze posługuje się metafikcją, niewiarygodnymi narratorami i intertekstualnością. W architekturze w żartobliwy sposób łączy elementy historyczne. W filozofii kwestionuje fundamentalizm i uniwersalizm.

Tematy postmodernistyczne

• Wielkie narracje są podejrzane.
• Prawdę się konstruuje, a nie odkrywa.
• Władza i wiedza są ze sobą powiązane.
• Tożsamość jest fragmentaryczna i płynna.
• Ironia i pastisz są powszechne.

Postmodernizm jest kontrowersyjny. Krytycy twierdzą, że prowadzi do relatywizmu i nihilizmu. Twierdzą, że zaprzecza możliwości postępu. Twierdzą, że jest niejasny i samouwielbiający. Obrońcy twierdzą, że jest wyzwalający. Daje głos marginalizowanym perspektywom. Kwestionuje autorytety. Ujawnia ukryte założenia nowoczesności. Postmodernizm nie jest pojedynczą doktryną. To nastrój. To zbiór postaw. To sposób postrzegania świata. Trudno go zdefiniować, ponieważ opiera się definicji. To jest właściwe. Ruch, który kwestionuje wielkie narracje, opiera się wielkiej narracji o sobie. Postmodernizm to podejrzenie, że każda historia jest historią, każda prawda jest perspektywą, a każdy autorytet jest potęgą. To podejrzenie jest jego siłą i słabością. Otwiera możliwości. Ale także zamyka pewniki.