Leki moczopędne powodują oddawanie moczu. To proste działanie jest jednym z najskuteczniejszych sposobów na obniżenie ciśnienia krwi i złagodzenie nadmiaru płynów. Działają one w nerkach, blokując resorpcję zwrotną sodu i wody, dzięki czemu więcej tych substancji opuszcza organizm. Rezultatem jest mniejsza ilość płynu we krwi, mniejsze ciśnienie na serce oraz mniejszy obrzęk nóg i płuc.

Główne klasy leków działają na różne części nefronu. Tiazydy, takie jak hydrochlorotiazyd, działają w kanaliku dystalnym i stanowią leki pierwszego rzutu w leczeniu nadciśnienia. Diuretyki pętlowe, takie jak furosemid, działają na pętlę Henlego, wywierając znacznie silniejszy efekt i są stosowane w niewydolności serca i obrzękach. Diuretyki oszczędzające potas, takie jak spironolakton, działają w kanaliku zbiorczym i pomagają organizmowi w zatrzymywaniu potasu. Połączenie tiazydu lub pętli z lekiem oszczędzającym potas jest powszechnym sposobem na wyrównanie elektrolitów.

Uwagi praktyczne:

• Elektrolity. Diuretyki mogą obniżać poziom potasu i sodu. Konieczne są regularne badania krwi.
• Timing. Przyjmować rano, aby uniknąć oddawania moczu w nocy.
• Odwodnienie. Zbyt duża ilość leków moczopędnych może powodować zawroty głowy i problemy z nerkami.
• Dna moczanowa. Tiazydy i pętle mogą zwiększać poziom kwasu moczowego i wywoływać ataki.

Leki moczopędne stosuje się również w leczeniu marskości wątroby i zespołu nerczycowego, w których z różnych przyczyn dochodzi do gromadzenia się płynu.