Wskazówki kontekstowe to wskazówki w tekście, które pomagają czytelnikom ustalić znaczenie nieznanych słów. Wskazówki te pochodzą z otaczających je słów, zdań i akapitów. Mogą to być definicje, przykłady, kontrasty lub związki przyczynowo-skutkowe. Dobrzy czytelnicy korzystają z nich automatycznie.

Istnieje kilka rodzajów wskazówek. Wskazówka definicyjna bezpośrednio określa znaczenie. Wskazówka synonimiczna używa słowa o podobnym znaczeniu. Wskazówka antonimowa używa słowa o znaczeniu przeciwnym. Wskazówka przykładowa zawiera przykłady ilustrujące znaczenie. Wskazówka wnioskowania wymaga od czytelnika łączenia idei. Im więcej rodzajów wskazówek, tym łatwiej jest zrozumieć słowo.

Rodzaje wskazówek kontekstowych

• Definicja: słowo jest zdefiniowane w zdaniu.
• Synonim: podobne słowo znajduje się w pobliżu.
• Antonim: słowo przeciwne znajduje się w pobliżu.
• Przykład: przykłady ilustrują znaczenie.
• Wnioskowanie: czytelnik wyciąga wniosek.

Wskazówki kontekstowe są niezbędne do rozwoju słownictwa. Pozwalają czytelnikom uczyć się nowych słów bez korzystania ze słownika. Poprawiają również rozumienie tekstu. Czytelnik, który zatrzymuje się przy każdym nieznanym słowie, traci płynność. Czytelnik, który korzysta ze wskazówek kontekstowych, kontynuuje czytanie i odkrywa znaczenie. Umiejętność poprawia się wraz z praktyką. Im więcej czytasz, tym lepiej dostrzegasz wskazówki. Nauczyciele często uczą wskazówek kontekstowych wprost. Modelują proces: spójrz na zdanie, spójrz na akapit, poszukaj wskazówek. Potem zgadnij. Potem sprawdź. Zgadnięcie nie zawsze jest trafne. Ale to lepsze niż zatrzymanie się. Wskazówki kontekstowe są narzędziem czytelnika do poruszania się po nieznanym tekście. Zamieniają przeszkodę w okazję do nauki.