Wiersz konkretny układa słowa na stronie, tworząc kształt związany z tematem. Układ wizualny jest częścią znaczenia. Wiersz o wężu może być napisany w formie wijącej się linii. Wiersz o drzewie może mieć słowa ułożone jak pień i gałęzie. Kształt i słowa współgrają ze sobą.

Forma ta wywodzi się ze starożytnej Grecji, ale zyskała popularność w XX wieku dzięki poetom takim jak E.E. Cummings i George Herbert. Francuski poeta Guillaume Apollinaire tworzył kaligramy – wiersze, które tworzyły obrazy. Współczesna poezja konkretna często wykorzystuje typografię, odstępy między wierszami i rozmiar czcionki do tworzenia efektów wizualnych.

Cechy charakterystyczne wiersza konkretnego

• Słowa ułożone tak, aby tworzyły pewien kształt.
• Kształt odnosi się do tematu.
• Element wizualny jest częścią znaczenia.
• Często stosuje typografię i odstępy.
• Można czytać zarówno jako tekst, jak i obraz.

Wiersz konkretny to nie tylko wiersz z obrazem. Układ jest kluczowy. Jeśli przestawisz słowa w normalny blok, wiersz traci znaczenie. Kształt niesie informację. Wiersz o klepsydrze może mieć kształt klepsydry. Słowa na górze dotyczą początku. Słowa na dole dotyczą końca. Zwężenie w środku symbolizuje upływ czasu. Czytelnik doświadcza wiersza wizualnie i werbalnie jednocześnie. Poezja konkretna to sztuka hybrydowa. To połączenie literatury i sztuki wizualnej. Kwestionuje pogląd, że poezja to tylko dźwięk i znaczenie. Dodaje obraz. Strona staje się płótnem. Słowa stają się kształtami. Wiersz staje się obiektem.