Uczniowie łaciny wcześnie uczą się mianownika, biernika i dopełniacza. Przypadek to kategoria gramatyczna, która określa składniową lub semantyczną rolę frazy rzeczownikowej – takiej jak podmiot, dopełnienie lub dzierżawca – często poprzez końcówki fleksyjne lub przyimki.

Języki różnią się pod względem liczby rozróżnianych przypadków oraz tego, czy przypadek występuje w rzeczownikach, zaimkach, czy w obu. W języku angielskim zachowały się jedynie nikłe ślady w zaimkach (I/me, she/her). Systemy ergatywno-absolutywne organizują przypadki inaczej niż systemy mianownikowo-biernikowe, grupując podmiot czasownika nieprzechodniego z dopełnieniem czasownika przechodniego.

Przypadek pomaga słuchaczom przypisywać role, nawet gdy kolejność wyrazów ulega zmianie. Zmiany historyczne mogą prowadzić do erozji końcówek przypadków i zwiększać zależność od przyimków i ustalonej kolejności. Gramatyki opisowe katalogują inwentarze przypadków i reguły, które je przypisują.

• Oznaczenie roli gramatycznej frazy rzeczownikowej
• Często wyrażane przez fleksję lub przyimki
• Inwentarze i dopasowania różnią się w zależności od języka
• Obsługuje elastyczną kolejność wyrazów, gdy jest solidna