W narracji pierwszoosobowej narratorem jest postać występująca w opowieści, która zwraca się do siebie per „ja”. Czytelnik doświadcza wydarzeń poprzez świadomość tej postaci.

Wybór ten tworzy intymność i bezpośredniość; jednocześnie ogranicza narrację do tego, co narrator wie, obserwuje lub jest gotów ujawnić. Nierzetelny narrator pierwszoosobowy może dodać złożoności, zmuszając czytelnika do kwestionowania narracji. Klasyczne przykłady sięgają od Jane Eyre i Huckleberry Finn, po niezliczone współczesne powieści i opowiadania. Głos musi pozostać spójny i wyrazisty, aby iluzja się utrzymała.

Narracja pierwszoosobowa może mieć charakter retrospektywny, gdzie starszy narrator wspomina młodszego siebie, lub może być prowadzona w czasie teraźniejszym, dla większego poczucia pilności. Jest ona rzadziej spotykana w epickiej lub panoramicznej fikcji ze względu na ograniczony zakres, jednak wyróżnia się psychologiczną głębią i narracją opartą na narracji.

Gdy opowieść opowiadana jest przez „ja”, które bierze udział w akcji, punkt widzenia jest pierwszoosobowy.