W krojach bezszeryfowych brakuje drobnych, dekoracyjnych kresek na końcach kresek. Nazwa pochodzi od francuskiego słowa sans, oznaczającego „bez”. Znanymi przykładami są Helvetica, Futura, Arial i Gotham. Styl ten pojawił się w XIX wieku, ale rozkwitł w XX wieku, szczególnie w szwajcarskim designie i ruchach modernistycznych, które preferowały czyste, funkcjonalne formy.

Czcionki bezszeryfowe często czytane są jako nowoczesne, neutralne lub przystępne. To sprawia, że ​​są powszechne w interfejsach cyfrowych, oznakowaniu i brandingu korporacyjnym. Dobrze sprawdzają się w małych rozmiarach na ekranach, gdzie szeryfy mogą zatykać się pikselami. Nie są jednak z natury lepsze od szeryfów. Długi fragment tekstu w źle zaprojektowanej czcionce bezszeryfowej może męczyć wzrok. Wybór zależy od kontekstu, medium i tonu.

Typowe zastosowania

• Interfejsy cyfrowe i projektowanie aplikacji.
• Systemy oznakowania i orientacji.
• Branding korporacyjny i technologiczny.
• Nagłówki i krótkie bloki tekstu.

Czcionki bezszeryfowe i szeryfowe często dobrze ze sobą współgrają. Popularny schemat wykorzystuje czcionkę szeryfową w tekście głównym i bezszeryfową w nagłówkach, lub odwrotnie, w zależności od pożądanego efektu.