Podpis cyfrowy dowodzi, że wiadomość pochodzi od konkretnego nadawcy i nie została zmieniona w trakcie przesyłania. Nadawca podpisuje wiadomość swoim kluczem prywatnym. Każdy może zweryfikować podpis za pomocą klucza publicznego nadawcy. Jeśli wiadomość zmieni się choćby o jeden znak, podpis zostanie odrzucony. To połączenie uwierzytelniania i integralności sprawia, że ​​podpisy cyfrowe są przydatne w umowach, aktualizacjach oprogramowania i transakcjach finansowych.

Proces jest prosty. Nadawca haszuje wiadomość, aby utworzyć skrót. Szyfruje go swoim kluczem prywatnym. Ten zaszyfrowany skrót stanowi podpis. Odbiorca odszyfrowuje podpis za pomocą klucza publicznego nadawcy, aby odzyskać skrót. Sam haszuje wiadomość i porównuje. Jeśli skróty są zgodne, wiadomość jest autentyczna i niezmieniona. Podpisy cyfrowe nie szyfrują wiadomości. Potwierdzają, kto ją nadawca i czy dotarła ona w stanie nienaruszonym. Podpisywanie kodu wykorzystuje podpisy cyfrowe do weryfikacji, czy oprogramowanie pochodzi od programisty i nie zostało zmodyfikowane. Urzędy certyfikacji używają własnych podpisów do potwierdzania ważności wystawianych przez siebie certyfikatów. Łańcuch zaufania opiera się na podpisach na całej długości.

Właściwości podpisu cyfrowego

• Uwierzytelnianie — potwierdza, kto podpisał
• Integralność — wykrywa każdą zmianę w wiadomości
• Niezaprzeczalność — sygnatariusz nie może zaprzeczyć podpisaniu
• Nie szyfrowanie — wiadomość nie jest ukryta

Podpis cyfrowy to nie zeskanowany podpis odręczny. Jest kryptograficznym dowodem autentyczności wiadomości.