Algorytm konsensusu to zbiór reguł, który pozwala węzłom na osiągnięcie porozumienia. Najczęściej spotykane są: Proof-of-Work, Proof-of-Stake, Deleged Proof-of-Stake i praktyczna bizantyjska tolerancja błędów. Każdy z nich wymaga kompromisu między szybkością, bezpieczeństwem i zużyciem energii. Proof-of-Work został sprawdzony w boju i jest kosztowny w ataku. Jest również powolny i zużywa ogromne ilości energii elektrycznej. Proof-of-Stake jest szybszy i energooszczędny, ale krytycy twierdzą, że faworyzuje dużych posiadaczy i nie był testowany tak długo.

Wybór algorytmu kształtuje wszystko w łańcuchu. Przepustowość, czas finalizacji, wymagania sprzętowe i decentralizacja – wszystko to od niego zależy. Łańcuch wykorzystujący delegowany proof-of-stake może przetwarzać tysiące transakcji na sekundę, ale koncentruje moc w niewielkiej liczbie walidatorów. Łańcuch proof-of-work dystrybuuje moc wydobywczą na większą skalę, ale nie jest w stanie skalować się do takiej prędkości. Nic nie jest za darmo. Skalowalność, bezpieczeństwo i decentralizacja są ze sobą sprzeczne. Algorytm konsensusu to miejsce, w którym te napięcia zostają rozwiązane.

Porównanie typowych algorytmów

• Dowód pracy — bezpieczny, powolny, energochłonny
• Dowód stawki — wydajniejsza, szybsza finalizacja, tendencje plutokratyczne
• Delegowany dowód udziału — wysoka przepustowość, mniejsza liczba walidatorów
• PBFT — szybka ostateczność, odpowiednia dla sieci z uprawnieniami

Nowe sieci eksperymentują z hybrydami. Poszukiwania lepszej równowagi trwają.