Jon poliatomowy to naładowana grupa dwóch lub więcej atomów połączonych ze sobą wiązaniami. Atomy dzielą elektrony kowalencyjnie, ale grupa jako całość ma ładunek wypadkowy. W reakcjach chemicznych zachowuje się jak pojedyncza jednostka. Jon siarczanowy, SO₂₀₀₀, jest jonem poliatomowym, podobnie jak jon amonowy, NH₂₀ ...

Atomy w jonie poliatomowym pozostają razem. Nie dysocjują w roztworze. Po rozpuszczeniu siarczanu sodu w wodzie, rozpada się na jony Na+ i SO4 2-. Jon siarczanowy pozostaje nienaruszony. Wiązania między siarką a tlenem są kowalencyjne. Ładunek pochodzi z nadmiaru lub niedoboru elektronów w grupie.

Wspólne jony wieloatomowe

• Azotan: NO3-.
• Siarczan: SO4 2-.
• Węglan: CO3 2-.
• Fosforan: PO4 3-.
• Amon: NH4+.
• Wodorotlenek: OH-.

Nazewnictwo jest zgodne ze schematami. Jony zakończone na -ate mają więcej tlenu. Jony zakończone na -ite mają mniej tlenu. Azotany to NO3-. Azotyny to NO2-. Prefiksy per- i hypo- wskazują na więcej lub mniej atomów tlenu. Chloran to ClO3-. Nadchloran to ClO4-. Podchloryn to ClO-. Znajomość powszechnych jonów wieloatomowych jest niezbędna w chemii. Występują one w kwasach, zasadach, solach i buforach. Decydują o rozpuszczalności, reaktywności i funkcji biologicznej. Węglanowy układ buforowy utrzymuje stabilne pH krwi. Szkielet fosforanowy spaja DNA. Jony wieloatomowe są małe, ale występują wszędzie.