Przywództwo kosztowe to strategia, w której firma staje się producentem o najniższych kosztach w swojej branży. Niekoniecznie oznacza to sprzedaż po najniższej cenie, choć często tak się dzieje. Oznacza to strukturę kosztów, która pozwala firmie osiągać wyższe marże niż konkurenci przy tej samej cenie lub oferować niższe ceny, nadal osiągając zysk.

Strategię tę Michael Porter opisał jako jedną z trzech strategii generycznych, obok różnicowania i koncentracji. Firmy, które odnoszą sukcesy w roli lidera kosztowego, zazwyczaj osiągają to dzięki efektom skali, wydajnym łańcuchom dostaw, ścisłej kontroli kosztów ogólnych oraz innowacjom procesowym. Jako przykłady często podaje się Walmart, Ryanair i Costco.

Źródła przewagi kosztowej:

• Skala: większa produkcja oznacza redukcję kosztów jednostkowych.
• Efektywność: usprawnienie operacji i automatyzacja.
• Siła przetargowa: negocjowanie niższych cen nakładów.
• Lokalizacja: tańsza siła robocza lub bliskość materiałów.

Utrzymanie pozycji lidera kosztowego nie jest łatwe. Konkurencja może kopiować wzrosty efektywności. Zmiany technologiczne mogą zniweczyć przewagę. A nieustanne koncentrowanie się na kosztach może prowadzić do oszczędzania na jakości lub traktowaniu pracowników, co stwarza nowe zagrożenia. Strategia ta sprawdza się najlepiej, gdy przewaga kosztowa jest trwała, a firma nie konkuruje w żaden inny sposób.