Een laesie is een gebied met weefselbeschadiging of -vernietiging. In de neurowetenschappen worden zorgvuldig aangebrachte laesies gebruikt om de functie van specifieke hersengebieden af ​​te leiden door te observeren welke vaardigheden verloren gaan wanneer het gebied wordt verwijderd of gedeactiveerd.

Vroege studies maakten gebruik van accidentele verwondingen en chirurgische laesies bij dieren. De beroemde casus van Phineas Gage, wiens frontale kwabben beschadigd raakten door een stampijzer, legde een verband tussen dat gebied en persoonlijkheid en zelfregulatie. Moderne technieken omvatten chemische laesies, elektrolytische laesies en omkeerbare inactivatie met medicijnen of koeling. Bij mensen bieden beroertes, tumoren en chirurgische verwijderingen natuurlijke laesies die bestudeerd kunnen worden met neuroimaging en gedragstesten.

Bewijs uit laesies is krachtig, maar niet altijd eenduidig. Een tekort kan het gevolg zijn van schade aan passerende zenuwvezels in plaats van aan de cellen van het betreffende gebied zelf, en compenserende veranderingen in andere gebieden kunnen de directe effecten maskeren of veranderen. Convergerend bewijs uit beeldvorming, stimulatie en tijdelijke verstoringsmethoden versterkt de conclusies die uit laesies worden getrokken.

Wanneer een specifiek functieverlies volgt op schade aan een bepaalde structuur, heeft de beschadiging bijgedragen aan het in kaart brengen van de taakverdeling in de hersenen.