Doorvoer meet hoeveel transacties een blockchain per seconde kan verwerken. Bitcoin verwerkt er ongeveer 7. Ethereum verwerkt er zo'n 15 op het mainnet. Solana claimt tienduizenden. Visa verwerkt er op piekmomenten ongeveer 24.000 per seconde. Het verschil tussen crypto en traditionele betaalnetwerken zit hem in de doorvoer. Wanneer een blockchain zijn limiet bereikt, stijgen de transactiekosten en moeten gebruikers wachten. Doorvoer is niet alleen een technische maatstaf. Het bepaalt of een blockchain kan functioneren als een betaalnetwerk of slechts als een afwikkelingslaag.

De doorvoer is afhankelijk van de blokgrootte, de bloktijd en de transactiegrootte. Grotere blokken bevatten meer transacties. Snellere blokken voegen vaker transacties toe. Kleinere transacties passen vaker per blok. Elk van deze parameters heeft voor- en nadelen. Grotere blokken vereisen meer bandbreedte en opslagruimte, waardoor nodes duurder worden. Snellere blokken verhogen de frequentie van blockchain-reorganisaties. Kleinere transacties kunnen ten koste gaan van functionaliteit. Layer 2-oplossingen verhogen de effectieve doorvoer door transacties off-chain te verwerken en batches on-chain af te handelen. Rollups kunnen de effectieve doorvoer verhogen tot duizenden transacties per seconde. De basisblockchain hoeft niet elke transactie te verwerken, maar alleen de batches af te handelen.

Doorvoer via het netwerk

• Bitcoin — 7 transacties per seconde
• Ethereum mainnet — 15 TPS
• Solana — duizenden tot tienduizenden TPS
• Rollups — honderden tot duizenden TPS effectief
• Visa — piek van 24.000 TPS

Doorvoer alleen maakt een blockchain nog niet nuttig. Beveiliging en decentralisatie zijn ook belangrijk. Een snelle blockchain met vijf validators is geen goede investering.