Een soft fork wijzigt de regels van een blockchain op een manier die achterwaarts compatibel is. Oude nodes kunnen nieuwe blokken nog steeds valideren. Ze begrijpen de nieuwe regels misschien niet, maar ze accepteren de blokken als geldig. Dat betekent dat een soft fork slechts de goedkeuring van een meerderheid van de miners of validators vereist. Nodes die niet upgraden, blijven gewoon werken. De blockchain splitst zich niet. Soft forks zijn de geprefereerde manier om een ​​blockchain te upgraden, omdat ze minder verstoring veroorzaken.

De SegWit-upgrade van Bitcoin in 2017 was een soft fork. Deze veranderde de manier waarop transactiegegevens worden opgeslagen, waardoor de blokcapaciteit toenam zonder de maximale blokgrootte te wijzigen. Oude nodes beschouwden de blokken als geldig, ook al konden ze de nieuwe witness-gegevens niet verwerken. Niet elke soft fork verloopt vlekkeloos. Als een aanzienlijke minderheid van de miners weigert de nieuwe regels te accepteren, kunnen ze nog steeds blokken minen die door de geüpgrade nodes worden afgewezen. Dit kan leiden tot verwarring en tijdelijke splitsingen van de blockchain. Soft forks zijn minder controversieel dan hard forks, maar ze zijn niet zonder risico. Ze vereisen coördinatie en duidelijke communicatie. Het alternatief is een hard fork, die iedereen dwingt om te upgraden of de blockchain te splitsen. Soft forks zijn de mildere weg.

Kenmerken van een zachte vork

• Achterwaarts compatibel — oude knooppunten worden nog steeds gevalideerd
• Meerderheids-hashsnelheid vereist — miners moeten dit accepteren.
• Geen ketensplitsing — het netwerk blijft verenigd.
• Voorbeeld: Bitcoin SegWit in 2017

Soft forks zijn het standaard upgrademechanisme voor Bitcoin. Ze zijn bewust conservatief ontworpen.