Waterdichting maakt een gebouwoppervlak bestand tegen waterpenetratie. Het is de barrière die water buiten houdt. Water is de meest destructieve kracht in de bouw. ​​Het laat hout rotten, staal corroderen, mortel aantasten en veroorzaakt schimmelvorming. Waterdichting is niet aantrekkelijk. Het is onzichtbaar. Maar het is essentieel. Een gebouw zonder waterdichting zal bezwijken. De kelder zal lekken. Het dak zal druppelen. De muren zullen vlekken krijgen. De constructie zal verslechteren.

Waterdichting kent verschillende vormen. Onder de grond worden funderingsmuren bekleed met membranen of bentonietklei. Het membraan is een laag rubberachtig asfalt of plastic. Bentoniet is een klei die uitzet wanneer het nat is. Daken worden voorzien van membranen, afdichtingen en kit. Badkamers worden betegeld met waterdichte achterwandplaten. Ramen en deuren zijn afhankelijk van zorgvuldige afdichtingen en aansluitingen. Terrassen en balkons worden voorzien van coatings en membranen. Elke toepassing heeft zijn eigen materiaal en methode. De keuze hangt af van de ondergrond, de blootstelling en het budget.

Waterdichting moet naadloos zijn. Een opening of scheur laat water door. De details zijn belangrijk. De hoeken, doorvoeren en overgangen zijn de zwakke punten. De waterdichting moet worden aangebracht door gekwalificeerde vakmensen. Voordat de waterdichting wordt afgedekt, moet deze worden geïnspecteerd en getest. Een waterdichtheidstest op een douchebak is een gangbare procedure. Een lekdichtheidstest op een dak is een andere. Waterdichting is een systeem, geen product, maar een proces. Het moet goed worden uitgevoerd, onderhouden en gerespecteerd. Het is het schild van het gebouw.