Organische verbindingen zijn overal: in je lichaam, je voedsel, je kleding, je medicijnen en je brandstof. Het zijn chemische verbindingen die koolstofatomen bevatten die gebonden zijn aan waterstof. De koolstofatomen kunnen ook bindingen aangaan met zuurstof, stikstof, zwavel, fosfor en halogenen. De diversiteit is enorm. Miljoenen organische verbindingen zijn bekend en er worden er elk jaar meer gesynthetiseerd.

Koolstof is de sleutel. Het heeft vier valentie-elektronen, waardoor het vier bindingen kan aangaan. Het kan bindingen met zichzelf vormen in ketens, vertakkingen en ringen. Het kan enkelvoudige, dubbele en drievoudige bindingen vormen. Die veelzijdigheid maakt een bijna oneindige verscheidenheid aan structuren mogelijk. De eenvoudigste organische verbindingen zijn koolwaterstoffen, zoals methaan en octaan. Door functionele groepen toe te voegen ontstaan ​​alcoholen, zuren, aminen en duizenden andere families.

Organische verbindingen vormen de basis van het leven. Eiwitten, koolhydraten, lipiden en nucleïnezuren zijn allemaal organisch. Ze vormen ook de basis van de petrochemische industrie. Kunststoffen, meststoffen, pesticiden, geneesmiddelen en synthetische vezels worden gemaakt van organische grondstoffen. Organische chemie is de studie van deze verbindingen en hun reacties.

Het onderscheid tussen organisch en anorganisch is niet absoluut. Koolstofdioxide, carbonaten en cyaniden bevatten koolstof, maar worden meestal als anorganisch geclassificeerd. Ureum was de eerste organische verbinding die in 1828 door Friedrich Wöhler uit anorganische uitgangsmaterialen werd gesynthetiseerd. Die synthese vervaagde de grens tussen levende en niet-levende chemie.