Een richtingaanwijzer is een knipperend licht dat andere bestuurders laat weten wat je van plan bent. Het klinkt misschien onbelangrijk, maar het is een van de goedkoopste en meest effectieve veiligheidsvoorzieningen op een auto.

In de eerste auto's werden handsignalen gebruikt. Elektrische knipperlichten verschenen in de jaren 30. Buick bood ze in 1939 als optie aan. Tegen de jaren 50 waren ze standaarduitrusting. Het bekende tik-tak-geluid komt van een thermisch knipperrelais dat opwarmt en afkoelt, waardoor het circuit wordt geopend en gesloten. Elektronische knipperlichten produceren het geluid tegenwoordig kunstmatig of laten het helemaal weg.

Signaalkleuren en -regels

• Amber is in het grootste deel van de wereld de standaardkleur.
• Noord-Amerikaanse auto's gebruiken vaak rode achterlichten in combinatie met remlichten.
• Zelfuitschakelende mechanismen schakelen het signaal na een bocht uit.
• De richtingaanwijzer voor het wisselen van rijstrook knippert drie keer met een lichte tik.
• Het niet gebruiken van richtingaanwijzers is in veel rechtsgebieden een ernstige verkeersovertreding.

Sommige bestuurders beschouwen het gebruik van de richtingaanwijzer als optioneel. Die gewoonte leidt tot ongelukken, vooral op kruispunten en bij het wisselen van rijstrook. Moderne auto's kunnen verkeersborden en camerabeelden lezen om bestuurders eraan te herinneren, maar de verantwoordelijkheid blijft bij de bestuurder. Gebruik de richtingaanwijzer vóór elke bocht en bij elke rijstrookwissel, zelfs als er niemand in de buurt lijkt te zijn. Juist op het moment dat er iemand is, is het belangrijk dat je je richtingaanwijzer gebruikt.