Kişi, bireysel benliğinden daha büyük bir şeye bağlılık duygusu geliştirir ve bütünleşik, anlamlı bir yaşam arar. Bu yönelim maneviyattır. Bu, resmi dini kurumların içinde veya dışında gerçekleşebilir.

Maneviyat, kişisel deneyime, uygulamaya ve dönüşüme vurgu yapar. Ortak unsurlar arasında meditasyon, etik yaşam, doğaya veya sanata karşı duyulan hayranlık ve hizmet yer alır. Bazıları kendilerini manevi olarak tanımlar ancak dindar olarak tanımlamaz; bu, örgütlü doktrinden uzak durmayı ve aşkın bir kaygıyı korumayı ifade eder. Geleneksel dinler kendi manevi disiplinlerini ve mistik akımlarını içerir.

Günümüzdeki maneviyat ilgisi, hem kurumsal dinden duyulan memnuniyetsizliği hem de insanın anlam ve derinlik arayışındaki kalıcı ihtiyaçlarını yansıtmaktadır. Eleştirmenler, belirsiz bir benmerkezcilik riskine dikkat çekerken; uygulayıcılar ise şefkat ve dayanıklılıkta gerçek bir gelişmeye işaret etmektedir. Maneviyat, geniş bir yelpazedeki ciddi arayışları kapsayan, akışkan bir terim olmaya devam etmektedir.

• Aşkın anlama yönelik kişisel yönelim
• Dini olabilir veya kurumlardan bağımsız olabilir.
• Deneyime ve uygulamaya önem verir.
• Bütünleşik bir yaşam arayışını ele alıyor.