Człowiek pielęgnuje poczucie więzi z czymś większym niż jego własne „ja” i dąży do zintegrowanego, sensownego życia. Ta orientacja to duchowość. Może ona występować wewnątrz lub na zewnątrz formalnych instytucji religijnych.

Duchowość kładzie nacisk na osobiste doświadczenie, praktykę i transformację. Jej wspólnymi elementami są medytacja, etyczne życie, zachwyt nad naturą lub sztuką oraz służba. Niektórzy identyfikują się jako duchowi, ale nie religijni, sygnalizując dystans wobec zorganizowanej doktryny, a jednocześnie zachowując transcendentną troskę. Tradycyjne religie zawierają własne dyscypliny duchowe i nurty mistyczne.

Współczesne zainteresowanie duchowością odzwierciedla zarówno niezadowolenie z religii instytucjonalnej, jak i niezmienną ludzką potrzebę sensu i głębi. Krytycy dostrzegają ryzyko niejasnego egocentryzmu; praktycy wskazują na autentyczny wzrost współczucia i odporności. Duchowość pozostaje terminem płynnym, obejmującym szeroki wachlarz poważnych poszukiwań.

• Osobista orientacja na transcendentne znaczenie
• Może być religijny lub niezależny od instytucji
• Kładzie nacisk na doświadczenie i praktykę
• Zajmuje się poszukiwaniem zintegrowanego życia