Komünyon, Mesih'i anmak için ekmek ve şarabın paylaşılmasıdır. Buna ayrıca Rabbin Sofrası, Ökaristiya ve Ekmeğin Kırılması da denir. İsa bunu Son Akşam Yemeği'nde kurmuştur. Ekmeği aldı, şükretti, kırdı ve şöyle dedi: "Bu benim bedenimdir." Kadehi aldı ve şöyle dedi: "Bu, antlaşmanın kanıdır." Öğrencilerine bunu kendisini anmak için yapmalarını söyledi. Kilise o zamandan beri bunu yapmaktadır.

Komünyon bir sakramenttir. Bir lütuf aracıdır. Bir gizemdir. Ekmek ve şarap işaretlerdir. Mesih'in bedenini ve kanını gösterirler. Çarmıhtaki kurbanını gösterirler. Halkıyla birlikte varlığını gösterirler. Farklı gelenekler bunu farklı şekilde anlar. Katolikler transsubstansiyona inanırlar. Ekmek ve şarap Mesih'in bedeni ve kanı olur. Lutherciler konsubstansiyona inanırlar. Mesih ekmek ve şarabın içinde, onunla birlikte ve altında mevcuttur. Reformcu Hristiyanlar ruhsal bir varlığa inanırlar. Baptistler ve diğerleri bunu bir anma olarak görürler. Anlamı değişir. Emir aynıdır: Bunu yapın.

Kutsal yazılarda komünyon

• Matta 26:26-28: Son Akşam Yemeği'nde Kutsal Ekmek'in konulması.
• 1 Korintliler 11:23-26: Pavlus'un anlatımı.
• Yuhanna 6:53-56: Benim bedenimi yiyin ve kanımı için.
• Elçilerin İşleri 2:42: Ekmeği bölmeye adanmış.
• 1 Korintliler 10:16: Bereket kadehi ve ekmek.

Komünyon bir aile yemeğidir. Cennetin bir ön tadıdır. Birliğin bağıdır. Mesih'in ölümüne dair O'nun gelişine kadar bir ilandır. Samimiyet anıdır. Hayranlık anıdır. Ekmek kırılır. Şarap dökülür. İnsanlar yer ve içer. Hatırlar. Şükrederler. Beslenirler. Birleşirler. Gönderilirler. Komünyon sadece bir ritüel değildir. Bir karşılaşmadır. Bir armağandır. Mesih'in bedeni ve kanıdır. Tanrı'nın sevgisidir. Azizlerin birliğidir. Masadaki kilisedir. Rabbin Sofrasıdır. Ve sizin içindir.