Wicca, yirminci yüzyılın ortalarında Britanya'da ortaya çıkan modern bir pagan dinidir. Kamuoyundaki imajı, hayatta kalan bir cadı topluluğuna katıldığını iddia eden ve 1950'lerde inançları ve ritüelleri hakkında yazılar yayınlayan Gerald Gardner tarafından şekillendirilmiştir. İddia ettiği sürekliliğin tarihsel mi yoksa yaratıcı mı olduğu tartışmalıdır; ancak açık olan şey, Wicca'nın hızla ayrı ve büyüyen bir harekete dönüştüğüdür.

Temel özellikler arasında, genellikle tek bir ilahi gerçekliğin iki yönü olarak anlaşılan bir Tanrıça ve bir Tanrı'ya tapınma; sabbat olarak bilinen sekiz mevsimsel festivalin kutlanması; büyünün doğal ve etik bir zanaat olarak uygulanması; ve coven adı verilen küçük grupların oluşturulması yer alır, ancak yalnız uygulama da yaygındır. Ritüeller sıklıkla kutsanmış bir çember içinde gerçekleştirilir ve dört elementi, yönleri ve athame, kadeh ve asa gibi araçları içerebilir. Wiccan İlkesi—"Kimseye zarar vermedikçe, dilediğini yap"—temel bir etik kılavuz görevi görür.

Wicca'nın merkezi bir otoritesi yoktur. Gelenekler teoloji, yapı ve vurgu açısından farklılık gösterir. Bazıları inisiyasyon ve yeminle bağlıdır; diğerleri açık ve eklektiktir. Feminist ve ekolojik kaygılar birçok dalında etkili olmuştur. Kamuoyu algısı şüphecilikten bir dereceye kadar ana akım kabulüne doğru değişmiştir, ancak klişeler devam etmektedir.

Wicca uygulayıcıları için, doğada, bedende ve yılın döngüsünde karşılaşılan kutsal olanla kurulan canlı bir ilişki yoludur.