Wicca to współczesna religia pogańska, która narodziła się w Wielkiej Brytanii w połowie XX wieku. Jej publiczny wizerunek ukształtował Gerald Gardner, który twierdził, że został wtajemniczony w istniejący do dziś kowen czarownic i opublikował opisy ich wierzeń i rytuałów w latach 50. XX wieku. To, czy twierdzona przez niego ciągłość miała charakter historyczny, czy twórczy, pozostaje przedmiotem debaty; jasne jest, że Wicca szybko przekształciła się w odrębny i rozwijający się ruch.

Do podstawowych cech wiccańskich należą kult Bogini i Boga, często rozumianych jako dwa aspekty jednej boskiej rzeczywistości; obchody ośmiu świąt sezonowych zwanych sabatami; praktykowanie magii jako naturalnego i etycznego rzemiosła; oraz tworzenie małych grup zwanych kowenami, choć samotne praktyki są również powszechne. Rytuały często odbywają się w poświęconym kręgu i mogą obejmować cztery żywioły, kierunki świata oraz narzędzia, takie jak athame, kielich i różdżka. Wiccańska Rede – „Jeśli nie szkodzi nikomu, rób, co chcesz” – służy jako podstawowa zasada etyczna.

Wicca nie ma centralnego autorytetu. Tradycje różnią się pod względem teologii, struktury i akcentów. Niektóre są inicjacyjne i wiążące się z przysięgą; inne są otwarte i eklektyczne. Kwestie feministyczne i ekologiczne miały wpływ na wiele nurtów. Percepcja społeczna zmieniła się z podejrzliwości na stopień powszechnego uznania, choć stereotypy wciąż istnieją.

Dla praktykujących Wicca jest to żywa ścieżka relacji ze świętością, którą można odnaleźć w naturze, w ciele i na przełomie roku.