Wicca is een moderne heidense religie die halverwege de twintigste eeuw in Groot-Brittannië is ontstaan. Het publieke gezicht ervan werd gevormd door Gerald Gardner, die beweerde te zijn ingewijd in een nog bestaande heksenkring en die in de jaren vijftig verslagen publiceerde over hun overtuigingen en rituelen. Of de continuïteit die hij beweerde historisch of creatief was, blijft onderwerp van discussie; wat wel duidelijk is, is dat Wicca zich snel ontwikkelde tot een aparte en groeiende beweging.

Kernkenmerken zijn onder andere de verering van een Godin en een God, vaak gezien als twee aspecten van één goddelijke realiteit; de viering van acht seizoensfeesten, bekend als sabbats; de beoefening van magie als een natuurlijke en ethische ambacht; en de vorming van kleine groepen, covens genaamd, hoewel solitaire beoefening ook gebruikelijk is. Rituelen vinden vaak plaats in een gewijde cirkel en kunnen de vier elementen, de windrichtingen en instrumenten zoals de athame, kelk en toverstaf omvatten. De Wicca-regel – "Als het niemand schaadt, doe dan wat je wilt" – dient als een fundamentele ethische richtlijn.

Wicca kent geen centrale autoriteit. Tradities lopen uiteen in theologie, structuur en nadruk. Sommige zijn initiatierituelen en gebonden aan eden; andere zijn open en eclectisch. Feministische en ecologische thema's hebben in veel stromingen een belangrijke rol gespeeld. De publieke perceptie is verschoven van wantrouwen naar een zekere mate van algemene erkenning, hoewel stereotypen blijven bestaan.

Voor beoefenaars is Wicca een levend pad van verbondenheid met het heilige zoals dat wordt ervaren in de natuur, in het lichaam en in de wisseling van de jaren.