Teizm, bir veya birden fazla tanrının var olduğuna dair inançtır. En yaygın modern kullanımında, kişisel, aşkın ve dünyaya müdahil olan (yaratan, sürdüren ve bazı geleneklerde müdahale eden) tek bir Tanrı'nın var olduğuna dair inancı ifade eder.

Yahudi, Hristiyan ve İslam düşüncesinin yanı sıra Yunan felsefesinden de etkilenen klasik teizm, Tanrı'ya her şeye gücü yetme, her şeyi bilme, mükemmel iyilik ve ebediyet gibi nitelikler atfeder. Tanrı evrenin bir parçası değil, kaynağıdır; ilişki eşitlikten ziyade bağımlılık ilişkisidir. Varyasyonlar mevcuttur. Deizm bir yaratıcıyı kabul eder ancak sürekli müdahaleyi reddeder. Panteizm, Tanrı'yı ​​evrenin kendisiyle özdeşleştirir. Panenteizm, dünyanın Tanrı'nın içinde var olduğunu ve ilahi gerçekliği tüketmediğini savunur.

Teizmi savunan argümanlar, Orta Çağ ve erken modern dönem felsefesinin kozmolojik ve teleolojik kanıtlarından, ince ayar veya bilinç üzerine kurulu çağdaş versiyonlara kadar uzanmaktadır. Eleştirmenler ise kötülük problemi, natüralist açıklamaların başarısı ve dini iddiaların çeşitliliğiyle karşı çıkmaktadır. Tartışma hem akademik hem de popüler biçimlerde devam etmektedir.

Teist için Tanrı'nın varlığı isteğe bağlı bir hipotez değil, varoluşa, değere ve anlama anlam kazandıran temel bir gerçektir. Diğer her şey ikincildir.