Teizm to wiara w istnienie boga lub bogów. W najpowszechniejszym współczesnym znaczeniu odnosi się do przekonania o istnieniu jednego Boga, który jest osobowy, transcendentny i zaangażowany w świat – stwarzający, podtrzymujący, a w niektórych tradycjach interweniujący.

Klasyczny teizm, ukształtowany przez myśl żydowską, chrześcijańską i islamską, a także filozofię grecką, przypisuje Bogu takie atrybuty, jak wszechmoc, wszechwiedza, doskonała dobroć i wieczność. Bóg nie jest częścią wszechświata, lecz jego źródłem; relacja ta opiera się na zależności, a nie na równości. Istnieją warianty. Deizm akceptuje istnienie stwórcy, ale zaprzecza ciągłej interwencji. Panteizm utożsamia Boga z samym wszechświatem. Panenteizm głosi, że świat istnieje w Bogu, nie wyczerpując boskiej rzeczywistości.

Argumenty za teizmem sięgają od kosmologicznych i teleologicznych dowodów filozofii średniowiecznej i wczesnonowożytnej, po współczesne wersje odwołujące się do dostrojenia lub świadomości. Krytycy ripostują problemem zła, skutecznością naturalistycznych wyjaśnień i różnorodnością twierdzeń religijnych. Debata toczy się zarówno w formie akademickiej, jak i popularnej.

Dla teisty istnienie Boga nie jest opcjonalną hipotezą, lecz fundamentalnym faktem, który nadaje sens istnieniu, wartości i sensowi. Wszystko inne jest drugorzędne.