Theïsme is het geloof in het bestaan ​​van een god of goden. In de meest gangbare moderne betekenis verwijst het naar de overtuiging dat er één God is die persoonlijk, transcendent en betrokken is bij de wereld – scheppend, onderhoudend en in sommige tradities ingrijpend.

Het klassieke theïsme, gevormd door het joodse, christelijke en islamitische denken, evenals door de Griekse filosofie, schrijft God eigenschappen toe zoals almacht, alwetendheid, volmaakte goedheid en eeuwigheid. God is geen onderdeel van het universum, maar de bron ervan; de relatie is er een van afhankelijkheid in plaats van gelijkwaardigheid. Variaties bestaan. Deïsme accepteert een schepper, maar ontkent voortdurende interventie. Pantheïsme identificeert God met het universum zelf. Panentheïsme stelt dat de wereld in God bestaat zonder de goddelijke werkelijkheid volledig te omvatten.

Argumenten voor het theïsme variëren van de kosmologische en teleologische bewijzen uit de middeleeuwse en vroegmoderne filosofie tot hedendaagse versies die zich baseren op fijnafstemming of bewustzijn. Critici brengen daar tegenin dat het probleem van het kwaad, het succes van naturalistische verklaringen en de diversiteit aan religieuze beweringen spelen. Het debat woedt voort in zowel academische als populaire vormen.

Voor de theïst is het bestaan ​​van God geen optionele hypothese, maar het fundamentele feit dat zin geeft aan het bestaan, waarde en betekenis. Al het andere is van secundair belang.