Moleküller, bağ kurmasalar bile birbirlerini çekerler. Bu zayıf çekimlere, 19. yüzyılda onları tanımlayan Johannes Diderik van der Waals'ın adından dolayı Van der Waals kuvvetleri denir. Bunlar arasında dipol-dipol etkileşimleri, dipol-indüklenmiş dipol etkileşimleri ve London dağılım kuvvetleri bulunur. Kovalent veya iyonik bağlardan daha zayıftırlar, ancak kaynama noktalarını, erime noktalarını ve birçok maddenin fiziksel özelliklerini belirlerler.

London dağılım kuvvetleri en zayıf ve en evrensel olanlardır. Bunlar, anlık dipoller oluşturan elektron yoğunluğundaki geçici dalgalanmalardan kaynaklanır. Bu dipoller, yakındaki moleküllerde dipoller oluşturarak zayıf bir çekim yaratır. Dağılım kuvvetleri, moleküler boyut ve yüzey alanı ile artar. Bu nedenle daha büyük moleküllerin kaynama noktaları daha yüksektir. İyot oda sıcaklığında katı haldeyken, flor gaz halindedir. Her ikisi de halojendir, ancak iyotun daha fazla elektronu ve daha güçlü dağılım kuvvetleri vardır.

Dipol-dipol etkileşimleri, polar moleküller arasında meydana gelir. Bir molekülün kısmi pozitif ucu, diğerinin kısmi negatif ucunu çeker. Hidrojen bağları, dipol-dipol etkileşiminin özel ve daha güçlü bir örneğidir. Hidrojenin azot, oksijen veya florine bağlanmasıyla oluşurlar. Suyun yüksek kaynama noktasından ve DNA'nın çift sarmal yapısından sorumludurlar.

Van der Waals kuvvetleri biyoloji, malzeme bilimi ve kimyada önemlidir. Grafit katmanlarını bir arada tutarlar, kertenkelelerin duvarlara tırmanmasına olanak sağlarlar ve ilaçların hedeflerine nasıl bağlandığını belirlerler. Tek başlarına zayıf olsalar da, birlikte çok güçlüdürler.