Bir gezegen yıldızının önünden geçerken, yıldızın ışığının çok küçük bir bölümünü engeller. Parlaklıktaki bu azalma, ötegezegenleri tespit etmenin geçiş yöntemi olarak bilinir. Bu yöntem, ötegezegen biliminde en verimli tekniktir ve binlerce keşiften sorumludur. Sadece Kepler görevi bile bu yöntemi kullanarak 2.600'den fazla gezegen bulmuştur.

Bu geçiş çok küçük. Jüpiter büyüklüğünde bir gezegenin Güneş büyüklüğünde bir yıldızın önünden geçmesi, yıldızın parlaklığını yaklaşık %1 oranında azaltır. Dünya büyüklüğünde bir gezegen ise %0,01 oranında azaltır ki bu, bir sineğin araba farının önünden geçmesini fark etmek gibidir. Bu kadar küçük azalmaları ölçmek son derece hassas fotometri gerektirir. Uzay teleskopları, atmosferin bulanıklaştırma ve parlaklaştırma etkilerinden kaçındıkları için idealdir.

Geçiş yöntemi, gezegenin varlığından daha fazlasını ortaya koyuyor. Düşüşün derinliği, gezegenin yıldızına göre boyutunu gösteriyor. Geçişler arasındaki süre, yörünge periyodunu veriyor. Yıldızın boyutunu biliyorsak, gezegenin boyutunu da biliyoruz. Yıldızın radyal hız salınımını da ölçersek, gezegenin kütlesini de biliyoruz. Boyut ve kütle birlikte yoğunluğu veriyor ve bu da gezegenin kayalık, gazlı veya sulu olup olmadığına dair ipucu veriyor.

Geçiş olayları aynı zamanda atmosferleri incelememize de olanak tanır. Yıldız ışığı bir gezegenin atmosferinden geçerken, bazı dalga boyları emilir. Gökbilimciler, geçiş sırasındaki spektrumu, geçiş dışındaki spektrumla karşılaştırarak su, metan ve karbondioksit gibi molekülleri tespit edebilirler. James Webb Uzay Teleskobu şu anda bunu yapıyor.