Wanneer een planeet voor zijn ster langs beweegt, blokkeert hij een klein deel van het sterlicht. Die afname in helderheid is de zogenaamde transitmethode voor het detecteren van exoplaneten. Het is de meest productieve techniek in de exoplanetenwetenschap en heeft geleid tot duizenden ontdekkingen. Alleen al de Kepler-missie heeft met deze methode meer dan 2600 planeten gevonden.

De overgang is klein. Een planeet ter grootte van Jupiter die voor een ster ter grootte van de zon langs beweegt, verzwakt deze met ongeveer 1 procent. Een planeet ter grootte van de aarde verzwakt de ster met slechts 0,01 procent, wat vergelijkbaar is met het waarnemen van een vlieg die voor een autokoplamp langs vliegt. Het meten van zulke kleine helderheidsdalingen vereist extreem nauwkeurige fotometrie. Ruimtetelescopen zijn ideaal omdat ze de vervagings- en verhelderingseffecten van de atmosfeer vermijden.

De transitmethode onthult meer dan alleen het bestaan ​​van een planeet. De diepte van de dip vertelt ons de grootte van de planeet ten opzichte van zijn ster. De tijd tussen transits vertelt ons de omlooptijd. Als we de grootte van de ster kennen, kennen we de grootte van de planeet. Als we ook de radiale snelheidsvariatie van de ster meten, kennen we de massa van de planeet. Grootte en massa samen geven de dichtheid, wat een indicatie geeft of de planeet rotsachtig, gasvormig of waterig is.

Door transits kunnen we ook atmosferen bestuderen. Wanneer sterlicht tijdens een transit door de atmosfeer van een planeet gaat, worden sommige golflengten geabsorbeerd. Door het spectrum tijdens de transit te vergelijken met het spectrum daarbuiten, kunnen astronomen moleculen zoals water, methaan en koolstofdioxide detecteren. De James Webb-ruimtetelescoop doet dit momenteel.