Kiedy planeta przechodzi przed swoją gwiazdą, blokuje niewielki ułamek jej światła. Ten spadek jasności to metoda tranzytowa służąca do wykrywania egzoplanet. Jest to najbardziej produktywna technika w nauce o egzoplanetach, odpowiedzialna za tysiące odkryć. Sama misja Keplera odkryła ponad 2600 planet tą metodą.

Tranzyt jest niewielki. Planeta wielkości Jowisza przechodząca przez gwiazdę wielkości Słońca przyciemnia ją o około 1%. Planeta wielkości Ziemi przyciemnia ją o 0,01%, co jest jak wykrycie muchy przelatującej przez reflektory samochodu. Pomiar tak niewielkich spadków jasności wymaga niezwykle precyzyjnej fotometrii. Teleskopy kosmiczne są idealne, ponieważ unikają efektu rozmycia i rozjaśnienia w atmosferze.

Metoda tranzytu ujawnia więcej niż tylko istnienie planety. Głębokość spadku w dal określa rozmiar planety w stosunku do jej gwiazdy. Czas między tranzytami określa jej okres orbitalny. Znając rozmiar gwiazdy, znamy rozmiar planety. Jeśli zmierzymy również wahania prędkości radialnej gwiazdy, poznamy masę planety. Rozmiar i masa razem dają gęstość, która wskazuje, czy planeta jest skalista, gazowa czy wodna.

Tranzyty pozwalają nam również badać atmosfery. Kiedy światło gwiazd przechodzi przez atmosferę planety podczas tranzytu, niektóre długości fal są absorbowane. Porównując widmo podczas tranzytu z widmem poza nim, astronomowie mogą wykryć cząsteczki takie jak woda, metan i dwutlenek węgla. Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba robi to teraz.