Kalwinizm to główny nurt protestantyzmu, oparty na naukach Jana Kalwina. Kalwin był francuskim reformatorem. Napisał „Instytucje religii chrześcijańskiej”. Założył Kościół reformowany w Genewie. Jego teologia kładzie nacisk na suwerenność Boga, autorytet Pisma Świętego i zbawienie z łaski. Jest również znana jako teologia reformowana.

Kalwinizm jest najbardziej znany z pięciu punktów TULIP: Całkowite zepsucie. Bezwarunkowe wybranie. Ograniczone odkupienie. Nieodparta łaska. Wytrwałość świętych. Punkty te zostały sformułowane na synodzie w Dordrechcie w latach 1618-1619. Stanowią odpowiedź na arminianizm. Arminianie wierzyli w wolną wolę i warunkowe wybranie. Kalwiniści wierzyli w predestynację i bezwarunkową łaskę. Debata na ten temat trwa do dziś.

Pięć punktów kalwinizmu

• Całkowite zepsucie: ludzie są grzeszni i nie są w stanie sami się zbawić.
• Bezwarunkowe wybranie: Bóg wybiera, kto zostanie zbawiony.
• Ograniczone zadośćuczynienie: Chrystus umarł za wybranych.
• Łaska nieodparta: Łaski Bożej nie można odrzucić.
• Wytrwałość świętych: wybrani wytrwają w wierze.

Kalwinizm ukształtował historię Zachodu. Wpłynął na purytanów. Ukształtował Holenderski Kościół Reformowany. Rozprzestrzenił się w Ameryce. Jest obecny w kościołach prezbiteriańskich, reformowanych i niektórych baptystycznych. Nie jest pozbawiony kontrowersji. Niektórzy chrześcijanie odrzucają predestynację. Twierdzą, że czyni ona Boga niesprawiedliwym. Kalwiniści twierdzą, że wywyższa Bożą łaskę. Pokazuje, że zbawienie jest całkowicie dziełem Boga. Ludzie nie wnoszą nic. To radykalne twierdzenie. Jest albo pocieszeniem, albo zgorszeniem. Zależy, kogo zapytasz. Kalwinizm jest teologią łaski. Jest teologią suwerenności. Jest to teologia, która dzieli. Ale także łączy. Jednoczy tych, którzy ufają absolutnej kontroli Boga. I którzy spoczywają w Jego suwerennej miłości.