Myśli, percepcje, uczucia i poczucie ciągłego „ja” tworzą to, co ludzie potocznie nazywają umysłem. Psychologia traktuje umysł jako zbiór procesów poznawczych i afektywnych, które umożliwiają organizmowi reprezentację, interpretację i oddziaływanie na świat.

Umysł bada się poprzez zachowanie, samoocenę i pomiary neuronowe. Trwają debaty na temat relacji między umysłem a mózgiem, możliwości nieświadomych procesów umysłowych oraz tego, czy zwierzęta lub maszyny posiadają umysł w porównywalnym sensie. Kognitywistyka traktuje umysł jako system przetwarzania informacji; podejścia fenomenologiczne kładą nacisk na doświadczenie życiowe.

Zaburzenia umysłu objawiają się zaburzeniami myślenia, nastroju, percepcji lub tożsamości. Interwencje, od psychoterapii, przez farmakoterapię, po zmiany środowiskowe, mają na celu przywrócenie bardziej adaptacyjnego funkcjonowania. Koncepcja umysłu pozostaje niezbędna, nawet gdy jej biologiczne podstawy stają się coraz bardziej oczywiste.

• Zespół procesów poznawczych i afektywnych
• Badano za pomocą pomiarów zachowania, doświadczenia i mózgu
• Obejmuje zarówno świadomą, jak i nieświadomą aktywność
• Centralne dla tożsamości i funkcjonowania adaptacyjnego