Wgląd to nagłe uświadomienie sobie rozwiązania problemu. Odpowiedź pojawia się z poczuciem jasności i często z poczuciem, że powinna być oczywista od samego początku.

Psychologowie Gestalt badali wgląd u małp człekokształtnych i ludzi, porównując go ze stopniowym uczeniem się metodą prób i błędów. Szympans, który nagle używa patyka, aby sięgnąć po banana, lub człowiek, który nagle widzi, jak ułożyć elementy układanki, przejawia wgląd. Rozwiązanie często poprzedza okres inkubacji, w którym problem zostaje odłożony na bok; krytyczna reorganizacja zachodzi poza bezpośrednią świadomością.

Problemy z wglądem to zazwyczaj te, które wymagają zmiany reprezentacji – dostrzeżenia elementów w nowej relacji – a nie rutynowego stosowania znanej procedury. Sztywność funkcjonalna i nastawienie mentalne mogą blokować wgląd; techniki sprzyjające restrukturyzacji mogą go ułatwić. Badania obrazowania mózgu powiązały momenty wglądu z krótkimi okresami aktywności w obszarach skroniowych prawej półkuli mózgu.

Wgląd to doświadczenie, gdy elementy nagle do siebie pasują. Droga do tego momentu jest często niewidoczna, dopóki on nie nadejdzie.