Inteligencja to zdolność uczenia się na podstawie doświadczeń, rozwiązywania problemów i wykorzystywania wiedzy do adaptacji do nowych sytuacji. Jest to jeden z najdokładniej badanych i najbardziej dyskutowanych konstruktów w psychologii.

Podejścia psychometryczne kładą nacisk na ogólny czynnik g, który wpływa na wydajność w różnych zadaniach poznawczych, a także na bardziej szczegółowe zdolności. Teorie inteligencji wielorakiej proponują odrębne formy inteligencji – językową, przestrzenną, interpersonalną i inne – które mogą się niezależnie różnić. Podejścia poznawcze analizują procesy składowe rozumowania, pamięci i szybkości. Inteligencja emocjonalna i praktyczna rozszerzają tę koncepcję poza rozwiązywanie problemów akademickich.

Testy inteligencji z umiarkowaną skutecznością przewidują wyniki edukacyjne i zawodowe, jednak nie uwzględniają wszystkich cennych ludzkich zdolności. Na wyniki wpływają geny, środowisko, kultura i konstrukcja testu. Różnice między grupami istnieją i pozostają kontrowersyjne; zróżnicowanie wewnątrzgrupowe jest zawsze większe niż średnie międzygrupowe. Pytanie o to, czym „naprawdę jest inteligencja”, wciąż jest przedmiotem badań naukowych i debat publicznych.

Bez względu na definicję, zdolność uczenia się, rozumowania i adaptacji pozostaje kluczowa dla sposobu, w jaki ludzie poruszają się w skomplikowanym świecie.