Pamięć niejawna to zdolność do zapamiętywania, która nie wymaga świadomego przypominania. Jest ona demonstrowana poprzez działanie, a nie celowe przypominanie.

Umiejętności takie jak jazda na rowerze, pisanie na klawiaturze i gra na instrumencie muzycznym są wspierane przez pamięć utajoną (proceduralną). Podobnie jest z efektami torowania – szybszym lub dokładniejszym przetwarzaniem bodźca dzięki wcześniejszej ekspozycji, nawet gdy dana osoba jej nie pamięta. Warunkowanie klasyczne może również generować pamięć utajoną: warunkowa reakcja emocjonalna może wystąpić bez świadomości pierwotnego zestawienia.

Pamięć ukryta jest w dużej mierze zachowana u pacjentów z amnezją, którzy utracili zdolność tworzenia nowych, jawnych wspomnień. HM mógł uczyć się nowych umiejętności motorycznych i wykazywać efekty torowania, jednocześnie nie będąc w stanie przypomnieć sobie samych sesji treningowych. Dysocjacja wskazuje, że różne układy neuronalne wspierają te dwie formy pamięci. Pamięć ukryta jest mniej zależna od hipokampa, a bardziej od struktur takich jak jądra podstawy, móżdżek i kora nowa.

Wykazujesz się pamięcią niejawną za każdym razem, gdy wykonujesz jakąś czynność wymagającą umiejętności, nie pamiętając świadomie kroków.