Pamięć echoiczna to krótkotrwały magazyn sensoryczny informacji słuchowych. Dźwięki utrzymują się w tym systemie przez kilka sekund po ustaniu bodźca fizycznego, pozwalając słuchaczowi ponownie je „usłyszeć” wewnętrznie.

Czas trwania szacuje się zazwyczaj na trzy do czterech sekund – wystarczająco długo, aby zrozumieć wypowiedziane zdanie, nawet jeśli uwaga chwilowo skupi się gdzie indziej. Jeśli ktoś zapyta: „Co ja właśnie powiedziałem?”, a Ty nadal będziesz w stanie odtworzyć słowa, korzystasz z pamięci echowej. Pojemność pamięci jest stosunkowo duża, ale ślad szybko zanika, jeśli nie zostanie przeniesiony do pamięci roboczej.

Pamięć echoiczna jest specyficzna dla danej modalności; różni się od wizualnego magazynu sensorycznego, znanego jako pamięć ikoniczna. Neuroobrazowanie i badania nad lezjami łączą ją z obszarami kory słuchowej. Zaburzenia mogą upośledzać zdolność śledzenia szybkiej mowy lub integrowania kolejnych dźwięków w spójne spostrzeżenia.

Zanikające echo dźwięku po jego ustaniu to nie tylko szczątkowa wibracja. To aktywna reprezentacja neuronalna, która nadaje słuchowi ciągłość czasową.