Het echogeheugen is het kortstondige sensorische geheugen voor auditieve informatie. Geluiden blijven in dit systeem enkele seconden na de fysieke prikkel hangen, waardoor de luisteraar ze intern opnieuw kan "horen".

De duur wordt doorgaans geschat op drie tot vier seconden – lang genoeg om een ​​gesproken zin te begrijpen, zelfs als de aandacht even ergens anders was. Als iemand vraagt: "Wat zei ik net?" en je kunt de woorden nog steeds terughalen, dan maak je gebruik van echoïsch geheugen. De capaciteit is relatief groot, maar het spoor vervaagt snel tenzij er aandacht aan wordt besteed en het wordt overgebracht naar het werkgeheugen.

Echoïsch geheugen is modaliteitsspecifiek; het verschilt van het visuele sensorische geheugen, ook wel iconisch geheugen genoemd. Neuroimaging en laesieonderzoek linken het aan auditieve corticale gebieden. Verstoringen kunnen het vermogen om snel gesproken tekst te volgen of opeenvolgende geluiden te integreren tot samenhangende waarnemingen belemmeren.

De uitstervende echo van een geluid nadat het is gestopt, is niet zomaar een resttrilling. Het is een actieve neurale representatie die het gehoor zijn temporele continuïteit geeft.