Dwie cząstki mogą być połączone w sposób, który przeczy klasycznej intuicji. Zmierz jedną, a natychmiast dowiesz się czegoś o drugiej, niezależnie od tego, jak daleko się od siebie znajdują. To jest splątanie kwantowe. Einstein nazywał to upiornym działaniem na odległość i nie był z tym zadowolony. Jednak eksperymenty wielokrotnie to potwierdzały. Splątane cząstki mają wspólny stan kwantowy, a zmierzenie jednej powoduje załamanie stanu obu.

Splątanie nie pozwala na komunikację szybszą niż światło. Nie można wysłać wiadomości, mierząc jedną cząstkę. Wynik jest losowy i należy porównać notatki z drugim obserwatorem, aby zobaczyć korelację. To porównanie odbywa się z prędkością światła lub wolniej. Splątanie jest zasobem dla komputerów kwantowych i kryptografii kwantowej. W komputerze kwantowym splątane kubity mogą wykonywać obliczenia, których klasyczne bity nie potrafią. W kryptografii kwantowej splątane cząstki mogą wykrywać podsłuchy. Splątanie jest kruche. Każda interakcja z otoczeniem je przerywa, w procesie zwanym dekoherencją. Utrzymanie spójności splątanych cząstek jest jednym z największych wyzwań w technologii kwantowej.

Fakty dotyczące splątania

• Definicja. Kwantowe połączenie między cząsteczkami.
• Nielokalne. Korelacje utrzymują się pomimo odległości.
• Brak sygnalizacji. Nie można wysyłać wiadomości szybciej niż światło.
• Aplikacje. Obliczenia kwantowe, kryptografia.
• Decoherence. Interakcja ze środowiskiem przerywa splątanie.

Splątanie to nie to samo, co korelacja. Obiekty klasyczne można korelować. Splątanie to zjawisko kwantowe, które nie ma klasycznego odpowiednika.