Twee deeltjes kunnen op een manier met elkaar verbonden zijn die de klassieke intuïtie tart. Meet het ene deeltje en je weet direct iets over het andere, ongeacht hoe ver ze van elkaar verwijderd zijn. Dat is kwantumverstrengeling. Einstein noemde het 'spookachtige actie op afstand' en hij voelde zich er ongemakkelijk bij. Maar experimenten hebben het keer op keer bevestigd. Verstrengelde deeltjes delen een kwantumtoestand en het meten van het ene deeltje zorgt ervoor dat de toestand van beide deeltjes instort.

Verstrengeling maakt communicatie sneller dan het licht niet mogelijk. Je kunt geen bericht versturen door slechts één deeltje te meten. Het resultaat is willekeurig en je moet de metingen vergelijken met die van de andere waarnemer om de correlatie te zien. Die vergelijking vindt plaats met de lichtsnelheid of langzamer. Verstrengeling is een waardevolle bron voor kwantumcomputers en kwantumcryptografie. In een kwantumcomputer kunnen verstrengelde qubits berekeningen uitvoeren die klassieke bits niet kunnen. In kwantumcryptografie kunnen verstrengelde deeltjes afluisterpraktijken detecteren. Verstrengeling is fragiel. Elke interactie met de omgeving verbreekt de verstrengeling, een proces dat decoherentie wordt genoemd. Het coherent houden van verstrengelde deeltjes is een van de grootste uitdagingen in de kwantumtechnologie.

Feiten over verstrengeling

• Definitie. Kwantumverbinding tussen deeltjes.
• Niet-lokaal. Correlaties blijven bestaan ​​over afstand.
• Geen signalering. Kan geen berichten sneller dan het licht verzenden.
• Toepassingen. Kwantumcomputing, cryptografie.
• Decoherentie. Omgevingsinteractie verbreekt verstrengeling.

Verstrengeling is niet hetzelfde als correlatie. Klassieke objecten kunnen gecorreleerd zijn. Verstrengeling is een kwantumfenomeen zonder klassiek equivalent.