Wyostrzanie to poprawa kontrastu krawędzi, dzięki czemu obraz wydaje się ostrzejszy. Nie dodaje ono szczegółów. Sprawia, że ​​istniejące szczegóły są bardziej widoczne poprzez zwiększenie kontrastu między jasnymi i ciemnymi pikselami wzdłuż krawędzi. Wyostrzanie jest stosowane w postprodukcji, zarówno w aparacie, jak i w oprogramowaniu. Prawie każdy obraz cyfrowy jest wyostrzany, ponieważ proces rejestrowania i przetwarzania obrazu powoduje jego zmiękczenie. Filtr antyaliasingowy matrycy, niedoskonałości optyczne obiektywu oraz interpolacja pikseli zmniejszają ostrość. Wyostrzanie kompensuje tę utratę.

Wyostrzanie ma swoje ograniczenia. Zbyt słabe wyostrzenie sprawia, że ​​obraz wygląda na miękki. Zbyt mocne – nienaturalny, z widocznymi aureolami wokół krawędzi i przesadnym szumem. Celem jest wyostrzenie obrazu na tyle, aby był ostry, ale nie wyglądał na nadmiernie przetworzony. Istnieją różne techniki wyostrzania. Maska wyostrzająca to klasyczna metoda, wykorzystująca rozmytą wersję obrazu do utworzenia maski. Inną metodą jest wyostrzanie górnoprzepustowe. Niektóre programy wykorzystują wyostrzanie oparte na sztucznej inteligencji, które pozwala odzyskać utracone szczegóły. Wyostrzanie powinno być ostatnim etapem edycji, po redukcji szumów i korekcji kolorów. Powinno być stosowane selektywnie, a nie globalnie.

Wskazówki dotyczące ostrzenia

• Zastosuj na końcu. Wyostrz po redukcji szumów i korekcji kolorów.
• Użyj maskowania. Wyostrz krawędzie, nie wygładzaj obszarów.
• Powiększ. Sprawdź efekt przy 100 procentach.
• Bądź subtelny. Odrobina wyostrzenia może wiele zdziałać.
• Wyostrzanie wyjściowe. Wyostrzanie inne na ekranie i inne na wydruku.

Wyostrzanie to nie to samo, co ostrość. Rozmytego obrazu nie da się wyostrzyć do ostrego. Wyostrzanie wzmacnia to, co już istnieje.